Stalinizacja życia w Polsce
Faktycznie, wybory do Sejmu odbyły się już w styczniu 1947 roku. Na 444 mandaty, 394 otrzymali ludzie z tak zwanego "bloku demokratycznego", czyli PPR(Polska Partia Robotnicza), PPS(Polska Partia Socjalistyczna), SL(Stronnictwo Ludowe) i SD. PSL otrzymało jedynie 24 mandaty. Wybory były, oczywiście, sfałszowane. Premierem został Józef Cyrankiewicz, a prezydentem Bolesław Bierut. Rozpoczęła się silna stalinizacja życia w kraju. Już w grudniu 1948 powstała, z połączenia PPR i PPS, Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Na jej czele stanął, jako I sekretarz, Bolesław Bierut. Rozpoczęły się rządy zwane rządami partii hegemonicznej. Oprócz niej istniały jeszcze 2 partie - SD i SL - ale całkowicie podporządkowane PZPR. Zmieniono nazwę państwa polskiego na Polską Rzeczpospolitą Ludową. Rozpoczęła się budowa gospodarki opartej o wzory ZSRR. Wprowadzono, co było i tak dość "liberalne" jak na kraje komunistyczne, trzy rodzaje własności: własność prywatną (mały handel, małe gospodarstwa rolne, warsztaty rzemieślnicze), własność spółdzielczą i własność państwową. W 1947 wprowadzono w życie system gospodarki centralnie planowanej - ogłoszono wówczas pierwszy plan, zwany planem trzyletnim. Dwa lata później, wobec rzekomego sukcesu poprzedniego planu, ogłoszono sześcioletni plan rozwoju gospodarczego, stawiający przede wszystkim na przemysł ciężki. Oba plany okazały się absolutnie nieopłacalne ekonomicznie.